Her şey bilgisayarıma düşen bir e-postayla başladı. "Büyük-babandan havadisler" yazıyordu mesajda. E-postayı atan kişi, Joe Sagasti, benden hemen, evimden beş sokak ötedeki bir banka şubesine gelmemi istiyordu. Koşarak gittim tabii. Bir miras söz konusu olmalıydı...

Joe Sagasti elli küsur yaşında, son derece çekici biriydi; bir aktörü andırıyordu. Biraz garip, biraz gizemli bir havası vardı. Beni bankanın kasa dairesine götürdü ve bronz bir tüpün içinden çıkardığı belgeyi gösterip, gerilim ve acı dolu olayların kapısını aralayan gerçeği orada itiraf etti. Büyükbabam bir servet değil, bir borç bırakmıştı bana. İstenen ise, para değil ruhumdu. Ya kendini Şeytan'ın Habercisi olarak tanıtan bu esrarengiz adama inanıp ruhumu Şeytan'a verecek ya da neler yapabileceğini tahmin bile edemeyeceğim bu adamla akıl almaz bir savaşa girecektim.

Zor bir karardı. Çok zor bir karar. Ne mi yaptım? Ben size soruyorum şimdi: Ruhunuzu Şeytan'a vermek, ödeyeceğiniz bedelin ağırlığı karşısında daha kolay bir çözüm gibi görünse, siz ne yapardınız? Ruhunuzun bedeli nedir sizce?