Sevgi S.’yi yedi yaşından beri tanıyorum. Annesinin çok yeşil bir bahçesi vardı; çocuklar tarafından hücuma uğrayan bir erik ağacını çok iyi hatırlıyorum, bu ağaca bağlılığını Sevgi S. de hiçbir zaman saklamamıştır zaten. Benim için sıradan ve açgözlü çocuklar için yağmalamaya gelen bir ağaçtır dediğim bu ağacı başka türlü seviyordu o, yabancı ya da tanıdık çocuklar sapanla ya da sapansız, ama her zaman küçük taşlarla vururdu. Sevgi’nin ağacı bunların rüyalarında da ağızlarının suyunu akıtmış olmalı.