“Asıl öykü” ile ilgilenmeyen bir anlatıcı ve yetişkinliğe varmayan bir çocukluğun öyküleri…
Aynı soyadının önünde toplanmış beş kişinin belirip kaybolan dünyası…
Bu dünyada “hiçbir şey göründüğü hatta yaşandığı gibi değil, her şey hatırlandığı gibi!”
Daha önce İletişim’den Herkes Herkesle Dostmuş Gibi (2000) ve Veciz Sözler (2002) adlı yapıtları yayımlanan Barış Bıçakçı, bu kitabında çok zor bir işe kalkışıyor: Çocukluğun sihirli dünyasına giriyor. Ve ustalıkla geliyor bu işin üstesinden. Çocukluk halini, çocuk duyarlılığını has edebiyatla anlatan ince, kırılgan hikâyeler kuruyor.
Yepyeni bir şey bu. Türkçe edebiyatta kimse çocukluğu böyle anlatmamıştı…